Hotel złamanych serc

Tytuł: "Hotel złamanych serc"
Autor: Deborah Moggach
Wydawnictwo: Dom Wydawniczy Rebis
Liczba stron: 352

Data wydania: 07.06.2016 r.

"Kiedy emerytowany aktor postanawia porzucić Londyn i przeprowadzić się na walijską wieś, nie ma pojęcia, w co się pakuje. Jako właściciel podupadającego pensjonatu, któremu bliżej do staroci niż staroświeckości, musi zapełnić pokoje i zacząć zarabiać. Poznajcie jego genialny plan „Kursów dla rozwodników” oraz barwną zbieraninę gości. Pod życzliwym okiem Buffy’ego różniący się od siebie, samotni nieznajomi przekonują się, że mają ze sobą więcej wspólnego, niż sądzili, a małe miasteczko ma magiczną moc przyciągania…"


Buffy jest emerytowanym aktorem, któremu zbrzydło życie w Londynie. Ma trzy byłe żony, kilkoro dzieci swoich i nie swoich, jak również psa. Codzienna miejska egzystencja coraz bardziej daje mu się we znaki i zaczyna nużyć. Pewnego dnia otrzymuje wiadomość, że jego przyjaciółka z młodych lat zmarła i jako spadek zapisała mu swój pensjonat znajdujący się na walijskiej wsi. Buffy postanawia porzucić życie w mieście i przeprowadza się do Londynu. Aby zdobyć pieniądze na remont domu postanawia zorganizować " Kursy dla rozwodników". W pensjonacie zaczynają pojawiać się goście,a każdy z nich ma swoja historię..

Dawno nie czytałam tak nudnej książki. Męczyłam się z nią dwa tygodnie i w końcu się poddałam. Udało mi się doczytać zaledwie do połowy. Jest to historia o wszystkim i zarazem o niczym. Niby są jakieś wątki, historie ale część z nich jest rozpoczęta,a nie dokończona. Chociaż w sumie nie wiem na pewno, bo do końca jej nie przeczytałam. Nie potrafiłam polubić bohaterów, a historie ich życia wydawały mi się bardzo sztuczne i płytkie. Akcja wlokła się niemiłosiernie powodując jedynie znużenie.

Ogólnie nie polecam. Nuda, nuda i jeszcze raz nuda.

Królestwo bajki

Tytuł: " Królestwo bajki"

Autor: Ewa Szelburg - Zarębina

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Liczna stron: 346

Data wydania: 1961 r.

" Był to dzień dwudziestego marca - ostatni dzień zimy. Tak przynajmniej zapewniał wielki Kalendarz Nieomylny, wiszący nad biurkiem ojca. Na świadectwo swych słów odchylił on nieco kartkę z cyfrą 20 i spod niej ukazywał czarodziejską datę 21 marca - czyli pierwszy dzień Wiosny..."

Tak zaczyna się ta magiczna opowieść. Czwórka rodzeństwa: Jaś, Barbarka, Staś i Bobo z niecierpliwością oczekują nadejścia Wiosny. Humory ich odmienia wizyta Pana Polikarpa. Otyłego jegomościa, z szarym parasolem, który twierdzi, że Wiosna nie nadejdzie. Dzieci, aby poprawić sobie nastrój udają się z wizytą do Babuni - Miluni - staruszki, która mieszka na przedmieściach. Podczas wizyty Babunia zaprowadza dzieci do zupełnie nieznanego im pokoju i z przepastnej szafy wyjmuje starą księgę, którą ofiarowuje rodzeństwu. Poleca im ją przeczytać, mówiąc że opowiada historię Wiosny i jej siostry Bajki. Gdy Pan Polikarp dowiaduje się o tym wpada we wściekłość i oświadcza, że Bajki nie ma i nigdy nie istniała. Tymczasem nocą odwiedza Jasia niespodziewany gość i składa propozycję, która daje początek niezwykłej przygodzie.

Uwielbiam tę książkę. Dostałam ją pod choinkę jako małe dziecko i do tej pory pamiętam jak z wypiekami na buzi śledziłam losy Jasia i jego rodzeństwa. Książka gdzieś się zawieruszyła i dopiero miesiąc temu udało mi się ją zakupić.

Nie ma się co oszukiwać. "Królestwo bajki" jest przeznaczone raczej dla młodszych czytelników, jednakże język jakim zostało napisane nadaje się także dla dorosłego, który chce się trochę oderwać od zabieganej rzeczywistości i powrócić w świat bajek. Historia opowiadana przez Ewę Szelburg - Zarębinę ma w sobie magię, którą teraz rzadko spotyka się w książkach dla dzieci. Klimatem przypomina trochę "Opowieści z Narnii" oraz "Pięcioro dzieci i coś". W książce znajdziemy trzy opowieści: "Królestwo Bajki", "U leśnego dziadka" oraz "Ogród króla Marcina". 

Polecam wszystkim. Tym młodszym i tym nieco starszym. Mi pozwoliła na krótką chwile powrócić do świata dzieciństwa, gdzie wszystko wydawało się możliwe.

Śpieszmy się

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego
Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno
Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą
ks. Jan Twardowski

Trochę naukowo

Tytuł: " Zarządzanie Zasobami Ludzkimi w biznesie w administracji publicznej."

Autor: Jolanta M. Szaban

Wydawnictwo: Difin

Liczba stron: 400

Data wydania: 29.09.2011 r.

" Prac poświęconych problematyce zarządzania zasobami ludzkimi ukazało się w Polsce bardzo wiele. Stąd uzasadnione pytanie: czym różni się od innych kolejna pozycja dotycząca tego zagadnienia? Otóż przedmiotem prezentowanej książki są wybrane elementy procesu zarządzania zasobami ludzkimi (zzl) – tak jak wyglądają one obecnie, w czasach daleko posuniętej globalizacji, z uwzględnieniem sytuacji kryzysowej, w jakiej znalazł się w ostatnich latach współczesny świat, a także z uwzględnieniem specyfiki procedur i narzędzi stosowanych w zzl w biznesie i w administracji publicznej. W publikacji Autorka przedstawiła wybrane elementy zzl, tj. dobór pracowników, poprzedzające go planowanie personelu, procesy adaptacji, rozwoju i oceniania pracowników oraz ostatni akord w melodii związanej z pracą, to znaczy odejścia z pracy, zwolnienia pracowników i rolę organizacji w tym procesie. "      

 Postanowiłam się dokształcać. No może niedokładnie ja. Mój dyrektor stwierdził, że przydadzą mi się studia podyplomowe z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi. Oto pierwsza pozycja z jaką miałam szansę się zapoznać.

 Książka przedstawia wybrane elementy procesu zarządzania zasobami ludzkimi w organizacjach gospodarczych oraz organizacjach sektora publicznego, tak jak wyglądają one obecnie w czasach daleko posuniętej globalizacji. W wyjątkowy sposób autorka publikacji wprowadza czytelnika w arkana problematyki zarządzania zasobami ludzkimi, proponując rozpocząć lekturę od charakterystyki współczesnego rynku pracy. Porusza, na potrzeby czytelnika, jego najważniejsze obszary funkcyjne jak planowanie, prognozowanie personelu, karierę i rozwój pracowników, a także opisuje moment rozstania pracowników z pracodawcą.

Moim zdaniem treści zawarte w książce zasługują na szczególną uwagę czytelników. Stają się one użyteczne nie tylko dla teoretyków i praktyków, ale i osób chcących zgłębiać tajniki wiedzy zzl, jak i samym tych którzy na co dzień pracują w obszarze zarządzania zasobami ludzkimi. Uniwersalny charakter publikacji pozwala na zastosowanie zawartych w niej treści zarówno w organizacjach gospodarczych, jak i w szeroko rozumianej administracji publicznej.

Sądzę, iż książka Jolanty Szaban powinna się znaleźć na półce każdego, kto interesuje się tematyką zzl. Na mojej się znalazła.   

Okularnik

Tytuł: "Okularnik"
Autor: Katarzyna Bonda

Wydawnictwo: Wydawnictwo Muza S.A

Liczba stron: 848

Data wydania:  20.05. 2016

" Sasza Załuska postanawia wrócić do policji. Najpierw jednak wyjeżdża na Podlasie do Hajnówki, by raz na zawsze uporządkować swoje życie osobiste. Profilerka uczestniczy w tradycyjnym białoruskim weselu i staje się świadkiem dramatycznych wydarzeń. Uprowadzona panna młoda to kolejna kobieta, związana z lokalnym przedsiębiorcą, która zaginęła bez śladu. Tymczasem w okolicznych lasach wciąż znajdowane są ludzkie szczątki. W każdej z tych niewyjaśnionych spraw przewija się auto – mercedes okularnik. Na jaw wychodzą także mroczne sekrety mieszkańców miasta silnie związane z przeszłością. W 1946 roku na terenach Podlasia oddział jednego z „żołnierzy wyklętych” – Romualda Rajsa „Burego” – dokonał pogromu wsi prawosławnych. Na oczach Saszy sielskie miasteczko zmienia się w arenę krwawych porachunków, podczas których z pełną siłą odżywają polsko-białoruskie antagonizmy."

   "Okularnik" jest drugą po "Pochłaniaczu" książką z serii "Cztery żywioły".  Główną bohaterką jest Sasza Załuska, znana nam już z poprzedniej części profilerka, która chce wrócić do służby w policji. Zanim to jednak nastąpi postanawia wyjaśnić pewne kwestie prywatne, które mają wpływ na całe jej życie. W tym celu przyjeżdża do Hajnówki, małej miejscowości na Podlasiu, aby tam rozwiązać dręczące ją problemy. Nie spodziewa się nawet z czym przyjdzie jej się zmierzyć.

   Lubię książki Bondy. Po "Okularnika" sięgnęłam bez wahania spragniona dobrego, wciągającego kryminału. I dostałam to. To i nie tylko to.  Najnowsza powieść autorki nie jest bowiem kryminałem w całkowitym tego słowa znaczeniu. Przeplatają się tutaj wątki obyczajowe, historyczne, jak również ( chociaż w mniejszym stopniu) miłosne. Podobało mi się, oj bardzo mi się podobało. Książka naprawdę wciąga, mimo że na początku ilość przedstawionych wątków nieco mnie przygniotła, jednak później było już tylko lepiej. Fabuła jest ciekawa. Pani Katarzyna zastosowała metodę retrospekcji, dzięki której może dowiedzieć się jak dawniej wyglądało życie na Podlasiu, pogrom wsi białoruskiej dokonany przez Romualda Rajsa - "Burego" czy polsko-białoruskie antagonizmy. Sama historia kryminalna także jest ciekawa i kiedy jesteśmy pewni, że wszystko już wiemy, przybiera nieoczekiwany odwrót. Ostatnie 200 stron powieści nieco mnie zaskoczyło, bo spodziewałam się zupełnie innego rozwiązania. Książkę pomimo objętości czyta się szybko, a losy bohaterów wciągają. "Okularnik" jest jedną z lepszych pozycji, jakie czytałam w ostatnim czasie. Naprawdę polecam i niebawem biorę się za trzecią część serii.

Niedzielno - lirycznie

O Agnieszce Osieckiej można wiele pisać, a i tak pewnie zabrakłoby stron. Ja ją uwielbiam. Jej poezję, tym kim i jaka była, jej spostrzeganie świata. Dzisiaj z racji leniwej niedzieli spędziłam trochę czasu z tomikiem jej poezji. Poniżej kilka ulubionych wierszy. Kilka, bo na wszystkie nie wystarczy miejsca.


"Gwiazda siedmiu wieczorów"

Zawsze pierwszy
na liście nieobecności,
wyposażony w zwolnienie lekarskie i boskie,
a także -
w głębszą rację,
nie chciałeś być gwiazdą siedmiu wieczorów
ani jutrzenką,
ani nawet
gniewnookim Marsem.
I ja tego słucham,
ja,
która szłam po niebo.

"Nie mam żalu do twojej dziewczyny"

Nie mam żalu do twojej dziewczyny,
za dwa grosze, za grosik, za gram,
Nie mam żalu do twojej dziewczyny,
nie mam żalu, a może i mam.

Że przebiegła twoją drogę w samą porę,
że ma oczy, co po nocach ci się śnią,
że to do niej przyjechałeś w tamten wtorek,
i że byłeś do wieczora tylko z nią.

Nie mam żalu do twojej dziewczyny,
że widzieli ją tutaj czy tam,
ludzie plotą bez żadnej przyczyny,
nie mam żalu, a może i mam.

Nie mam żalu do twojej dziewczyny,
w nowym życiu niech szczęści się wam,
Nie mam żalu do twojej dziewczyny,
nie mam żalu, a może i mam.

Że wieczorem muszę czytać bardzo długo,
że nie lubię ani sobót, ani świąt,
że tymczasem ty się śmiejesz z tamtą drugą,
z tamtą drugą płyniesz z prądem i pod prąd.
Nie mam żalu do twojej dziewczyny,
bo na słońcu też nie brak jest plam,
a że czasem zagada się z innym,
nie mam żalu, a może i mam.

Nieraz mówię do twojej dziewczyny
– chcesz mu kłamać, to proszę, to kłam,
ostatecznie nie widzę w tym winy,
nie mam żalu, a może i mam.
Że stanęła pod twym oknem w takiej zorzy,
że wciąż widzisz na jej twarzy tamten blask,
że przede mną ty już serca nie otworzysz,
choć tańczyłeś kiedyś ze mną i nieraz.

Nie mam żalu do twojej dziewczyny,
że zamieszkasz w jej sercu nie sam,
że zarobisz na żarty, na kpiny,
nie mam żalu, a może i mam,
a może i mam,
a może i mam,
a może i mam.

"Tylko łóżko"

Tobie chodzi tylko o łóżko,

a ja jestem małą kaczuszką,

której trzeba miłości i wsparcia

i czasami czegoś do żarcia.

Proszę, zostań czasami do rana,

o swojej żonie rzadko mów,

czasem wykup na kartkę szampana,

i złotą rybkę dla nas złów.

Że się wkrótce — dla mnie — rozwiedziesz,

tak mi czasami skłam,

czasem powiedz, że ze mną wyjedziesz,

już nigdy, nigdy sam.

Tobie chodzi tylko o łóżko,

a ja jestem rajskie jabłuszko,

które pragnie miłości i wsparcia,

i czasami czegoś do żarcia.

Czasem kochaj mnie też po trzeźwemu,

o wspólnym kącie słówko rzuć,

czasem przedstaw mnie gdzieś znajomemu,

nie mów, że wszystko muszę psuć.

Na rozstanie nie mów "to zabieg",

ładniej, kochany, mów,

czasem wyśnij coś dla mnie na jawie,

nie żałuj paru snów.

Tobie chodzi tylko o łóżko,

a ja jestem takie cacuszko,

które pragnie miłości i wsparcia,

— nie tylko czegoś — do żarcia.

Proszę, odejdź bez bicia i grzecznie,

jak z telewizji gentelman,

"Ja do dzieci — rozumiesz — koniecznie",

I "Ukochana, to był sen".

Że się wkrótce do mnie odezwiesz,

tak mi pod drzwiami skłam,

...z czasem zamień się w taką poezję,

którą jesteś... którą byłeś — ty sam.

"Miłość na prowincji"

Chodzi się nad rzekę, milczy się na rynku
W krzakach bzu się czeka, pachnie się landrynką
Je się żółte lody, włóczy się pod lasem
Wchodzi się do wody, czas się dłuży czasem

Bo miłość na prowincji ma kolor rezedowy
To widział już Da Vinci, to głoszą od Jehowy

Bo miłość na prowincji ma smak miętowej wody
To czuje nawet Chińczyk, widocznie ma powody

To miłość na prowincji

Ludzie wiedzą wszystko, ma się psa lub kota
Mówi się letnisko, myśli się tęsknota
Wino porzeczkowe się pije do obiadu
Książki Orzeszkowej pożycza od sąsiadów

Bo miłość na prowincji…..

Wraca się po latach, szuka się uparcie
W zasuszonych kwiatach, w pasjansowej karcie
Lat już się nie liczy, szuka się bez ładu
Z miłości na prowincji już nie ma ani śladu

Bo miłość na prowincji ... 

 A na koniec ten jeden, jedyny, ulubiony od lat i jakże prawdziwy.

"Piosenka dla kogo innego"

 To z Tobą chodzę zwykle do kina,
z Tobą się włóczę, gdy pada deszcz,
to Ciebie pytam, która godzina
i gdzie Ty jesteś, ja jestem też.

Lecz kiedy patrzę to nie na Ciebie,
na kogo innego, Ty o tym wiesz.
I kiedy czekam to nie na Ciebie,
na kogo innego i o tym wiesz.
Niejeden poranek, niejeden zmierzch
idziemy tak obok siebie.
Lecz kiedy czekam to nie na Ciebie,
na kogo innego i o tym wiesz.

To z Tobą jestem w każdej podróży,
z Tobą zatańczę jeszcze nie raz,
to nam obojgu cyganka wróży:
''Teraz i zawsze, na wieczny czas".

Lecz gdy się śmieję to nie do Ciebie,
do kogo innego, Ty o tym wiesz.
I kiedy płaczę to nie przez Ciebie,
przez kogo innego i o tym wiesz.
Niejeden poranek, niejeden zmierzch
idziemy tak obok siebie.
Lecz kiedy płaczę to nie przez Ciebie,
przez kogo innego i o tym wiesz.

To z Tobą piję w południe kawę,
na Twój telefon czekam co dzień,
z Tobą się nudzę, z Tobą się bawię,
więc chyba będzie jak wróżba chce.

Lecz ta piosenka jest nie dla Ciebie,
dla kogo innego, Ty o tym wiesz.
Nawet piosenka nie jest dla Ciebie,
więc czego chcesz?

 

Czarownica

Tytuł: "Czarownica"
Autor: "Anna Litwinek"

Wydawnictwo: Społeczny Instytut Wydawniczy Znak

Liczba stron: 400

Data wydania: 16.03.2016 r.

" Uwodzicielska opowieść o kobiecej sile, miłości i magii.

Sonia Hunamska prowadzi dziennikarskie śledztwo w sprawie tajemniczych pochówków w lokalnym kościele. Komuś jednak bardzo zależy, by jej artykuł nigdy nie ujrzał światła dziennego.

Za dnia bohaterka próbuje odkryć prawdę, a w nocy dręczą ją niepokojące sny. Wkrótce dowiaduje się, że wszystkie kobiety w jej rodzinie posiadają pewien dar. Daje on siłę, ale może też okazać się przekleństwem… To przecież przez niego zaginęła przed laty jej matka. Na szczęście w drodze ku przeznaczeniu Sonia nie jest sama. Przewodniczką po świecie magii staje się ciocia Hala. Nie brak także mężczyzn gotowych stanąć po jej stronie.

Czy Sonia zaufa ekscentrycznemu archeologowi, czy może diabelnie przystojnemu adwokatowi? Z kim zdecyduje się związać swój los?"

 

Lubię fantastykę. Lubię magię, czarownice i wszystko co z tym związane. Książkę tę zakupiłam, ponieważ wydawało mi się, że znajdę w niej to co lubię. No i się pomyliłam. Czytam ją od dwóch tygodni i jestem gdzieś mniej więcej w połowie. Bohaterka irytuje mnie swoją naiwnością i brakiem jakiegokolwiek charakteru, akcja ciągnie się jak flaki z olejem i tak naprawdę sama nie wiem co mnie jeszcze przy niej trzyma. Magia niby jest, ale jakaś taka mdła, tajemnica też nie do końca wciąga. Być może dalej książka się "rozkręci", jednakże ja mówię "stop".

Zapowiadało się nieźle, a wyszło bardzo przeciętnie, żeby nie napisać fatalnie. Sami oceńcie, ja nie jestem w stanie doczytać "Czarownicy" do końca.